رسیدهام به چهار ماه و چند روز بیداری مستدام ...

دیگر برای تمام شدن و از بین رفتن چه باید بشود که هنوز نشده؟

چطور است که همچنان دوام می آورم و ادامه میدهم به خودم!

اینجا بعد از برزخی بی پایان، جهنم شده. و راه نجاتی از این جهنم دره نیست.

سالهاست که دیگه نمینویسم.
سالهاست که کلمهای تبدیل به جمله نکردم.
برای فرار و فراموشی از نوشتن، شروع کردم به کشیدن.
به کشیدن خطها و شکلهای بیربط، به فرمهای نامربوط .
که شاید یادم بره میتونستم بنویسم جای اینکه خط بکشم .
این آخریها همش میگفت تو دیگه چیزی ننویس، فقط بکش .
اما هیچوقت نگفت چی بکشم جای نوشتن ...